Regelmatig laat ik mezelf even uit. Met een wandelingetje voor wat beweging, buitenlucht en om mijn gedachten te ordenen. Zonder hond, gewoon me, myself and I. Heerlijk om even langs het water te lopen waar altijd iets te zien is, een mooie lucht, binnenvaartschepen die voorbij varen of een vlucht  eenden die aan komt vliegen en op het water landt. Een heerlijk geluid trouwens, op het water landende eenden.

Meestal heb ik een stevig wandeltempo, zo ook vandaag. Als ik wat verderop langs de schapen loop blijf ik even staan om naar ze te kijken. Waarom? Geen idee, het gebeurt. Loom en rustig liggen ze daar te niksen, er is er maar eentje die even opstaat.  Ik kijk de schapen even in de ogen. Na een minuutje loop ik weer door en realiseer me na een tiental meters ineens dat ik een veel rustiger wandeltempo heb. Dat ik eigenlijk nergens aan denk dan aan een paar schapen. Hoe kan dat? Wel lekker eigenlijk. Ik loop terug om een fotootje van ze te maken. Voorbijkomende wandelaars raden mij aan ze niet te gaan tellen om niet ter plekke in slaap te vallen. Nou ja, zo rustig ben ik nou ook weer niet. Wel relaxed.

Met een glimlach vervolg ik mijn weg. Intussen heeft de jukebox in mijn hoofd een muziekje gestart. Ik hoor dat het er één is uit de categorie “kinderliedjes en tunes”.  Lalalala, lalalala. En in mezelf het melodietje neuriënd komt daar ook de tekst voorbij. “Ik ken een schaap, da’s Shaun het schaap. Een bol met wol maar ook een hele goeie knaap.”  Tjonge, denk ik, hier kan geen meditatie tegenop volgens mij, even een paar schapen in de ogen kijken.  Fijn dat er zo dichtbij huis een stukje natuur is waar ik zomaar even rust vind. Bedankt schaapjes, dat jullie wat van je rust uitdelen als je er oog voor hebt!

Ik ben benieuwd op welke manier jij of je kind rust vindt in de natuur.

Laat je het me weten? Dat kan door te reageren onderaan deze blog of in een reactie op Facebook.