Ken je dat? Je gaat op pad en je weet zeker dat het in je rugzakje zit.  Maar toch vergeet je het soms te gebruiken.… Terwijl het zo’n mooi hulpmiddel is.

Even wandelen, vergeet ik niks? Voor alle zekerheid gaat de paraplu mee. Maar het blijft droog, de eendjes snateren en de lente lijkt echt naderbij te komen. Het is genieten op deze rustige zondagochtend. Ik besluit het kapelletje waar ik langskom even in te gaan. Ik laat de brandende kaarsen, de verse bloemen en de vele rozenkransen even op me inwerken. Zachtjes, om de wat oudere vrouw die gebeden prevelt niet te storen, verlaat ik het kapelletje.

Buiten wordt de rust verstoord door een ongeduldige en harde stem.  Ze heeft de hond bij zich en roept naar iemand in de verte. Het komt erop neer dat ie moet opschieten, ze heeft niet de hele dag de tijd om te wachten. En dan volgt: “Daar is mijn dag veel te kostbaar voor”. Nieuwsgierig geworden, draal ik wat en lees het informatiebord bij de ingang van de kapel. En daar zie ik hem aankomen, het kindje van een jaar of vier. Inderdaad, het jongetje neemt ruim de tijd, loopt wat te praten, kijkt veel om zich heen en loopt niet al te snel. Dat gaat ook niet natuurlijk, als je intussen ook nog de klinkertjes waar je op loopt wilt bekijken. Wat heerlijk, denk ik, zo’n kleutertje dat nog alle tijd van de wereld heeft. Maar wacht eens even, wat riep ze nou? Daar is mijn dag veel te kostbaar voor……

 Voor ik het weet loop ik me een beetje op te winden. Mens, denk ik, doe je ogen open en kijk naar dat kind! Hoe kostbaar wil je het hebben? Heb een beetje geduld met je kind! Wat een ergernis, die mensen die geen tijd lijken te hebben voor een kind dat de wereld loopt te ontdekken. Ik ben intussen verder gelopen, maar draai me nog even om. Dan zie ik het gebeuren. Ze maakt de hond vast en gaat  met het kindje het kapelletje binnen.

Ik loop me te schamen. Wat was ik snel met mijn oordeel. Ben ik getraind in kijken zonder oordeel en dan overkomt het me toch weer een keer. Nobody is perfect, zal ik maar zeggen. Ik spreek mezelf in gedachten een beetje streng toe. Niet invullen voor de ander! Wat weet ik nou van iemand die ik toevallig een keer hoor uitvallen tegen een kind? Ik weet niet eens wat hun relatie tot elkaar is, wat er misschien is vooraf gegaan aan haar uitval en wat er speelt in haar leven.  Gaan ze samen een kaarsje voor iemand branden die hen lief is? Is ze verdrietig, opstandig, of moe van de hindernissen in het leven? Of heeft zij of het kind (en daardoor zij ook) gewoon slecht geslapen?  Dat weet ik allemaal niet en daar was ik al met mijn oordeel……

 Het spijt me, denk ik. Het spijt me dat ik je als ongeduldig zag. Misschien heb je het wel heel moeilijk vandaag. Ik wens je vanuit de verte in gedachten sterkte met wat er op je pad is en veel liefde om je heen. Voor jou en voor dat mooie dromerige kindje wat bij je is.  En wat een mooie uitspraak geef je mee, “mijn dag is kostbaar”.  Ja, dat is een wijze uitspraak. Veel wijzer dan mijn kort-door-de-bocht oordeel.

Je kunt wel een vaardigheid in je rugzakje hebben, een ezelsbruggetje om het ook te gebruiken blijft ook handig om mee te nemen, dat blijkt maar weer.  NIVEA inpakken dus. NIVEA = Niet Invullen Voor Een Ander. Een mooi hulpmiddel dat er voor zorgt dat je blik milder, zachter is.  Ik ben weer bij de les.

Merk jij dat ook wel eens, dat je in de valkuil bent gestapt van invullen voor een ander?  Heb je er ook zo’n hekel aan, als je merkt dat een ander invult voor jou? Hoe werkt dat bij jou?

Laat je het me weten? Dat kan door te reageren onderaan deze blog of in een reactie op Facebook.