Een blog schrijven, ik? Weleens over gedacht (leek me best iets voor mij) maar onmiddellijk waren daar dan de beperkende gedachten. Dat is niks voor mij, dat kan ik toch niet, wie leest dat nou, waar moet ik over schrijven, waarom wil ik dat, heb ik iets te melden dan, lukt het wel om regelmatig te schrijven, hoe vaak ga ik dat doen en zo nog wat dingetjes.

Ken je ze ook, die gedachten? Maar weet je wat het is met beperkende gedachten? Het zijn maar gedachten! Het waren mijn eigen gedachten die mij tegenhielden. Toen mij tijdens de Kerstdagen werd gevraagd wat mijn meest waardevolle les in het afgelopen jaar was, luisterde ik in de echo een beetje verbaasd naar mijn eigen antwoord. Nou ja, het eerste antwoord was een beetje flauw, “dat ik altijd mijn sleutels mee moet nemen als ik het huis verlaat”. Was inderdaad ook een goede les. Maar daarna hoorde ik mezelf zeggen: “dat je niet altijd naar je eigen gedachten hoeft te luisteren, vooral niet als die negatief getint zijn.” Huh, zei ik dat echt? Ja, ik zei het echt en het liet mij zien dat ik heel wat geleerd heb in het afgelopen jaar.  Ik herken beperkende gedachten en luister er steeds minder naar.

Soms kun je gewoon aan iets beginnen zonder dat je precies weet waar je uitkomt. Ik kan dus ook geen afspraken met je maken over hoe vaak mijn blog zal verschijnen of waar het over zal gaan. Wel beloof ik je dat het vaak over kinderen zal gaan (we kunnen zoveel van hen leren) en over dingen die mij raken of opvallen. En of ik eigenlijk wel blogs kan schrijven? Is dat wel iets voor mij? Bijna alles valt te leren hoor. Of zoals Pippi Langkous zegt: “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan”.